Bevrijdingsdag

Bevrijdingsdag. Er zit een groot gat in deze blog, tussen december 2022 en april 2025. Ik wilde eigenlijk stoppen met facebook en dus ook met deze blog. Daarnaast speelde ook mee dat ik een moeilijke tijd had waarover ik niet op FB wilde delen. Ik heb dit schijven nog eens doorgelezen en merk dat ik het toch wel fijn vind om zo nu en dan wat te vertellen over de dingen die ik meemaak. Ik word ook wel wat vergeetachtig en vind het dan fijn om wat terug te lezen. En wat FB betreft, ik laat het even zo. Vorig jaar en het jaar daarvoor trok ik mij, in de lente en zomer, een aantal weken terug op de camping in mijn caravan. Ik vond het niet fijn om thuis te zijn, ik had weinig ruimte en wilde graag vrij zijn, buiten en dichter bij de natuur. Ik wilde nadenken en veel boeken lezen. En dat lukte goed op de camping in de buurt. Ik hou van vuurtjes stoken en al gauw werd ik het vuurvrouwtje genoemd. Rond het kampvuur ontmoette ik heel verschillende mensen, jong en oud, uit alle windstreken. Fransen, Japanners, Afrikaners, Ieren enz. Ik genoot van het samenzijn voerde gesprekken met deze gasten maar ook met de vaste bewoners die daar noodgedwongen moeten wonen omdat ze geen huis hebben. Soms zat ik in mijn eentje tot diep in de nacht bij het smeulend vuur. Ik kwam er tot rust en kwam weer helemaal bij mezelf. Daar kwam ik ook tot het besluit dat ik alleen wilde gaan wonen en niet meer in een vaste relatie. Heel moeilijk en verdrietig maar ik wilde trouw zijn aan mezelf. Tijdens het schrijven van mijn levensverhaal (2022) was ik al tot het inzicht gekomen dat ik me vaak te veel heb aangepast, dat ik anderen als vanzelf veel meer ruimte gaf en te weinig voor mezelf opkwam. Ik heb sinds mijn jeugd veel voor anderen gezorgd en te weinig voor mezelf. Dat was toentertijd heel gewoon, dat werd van je verwacht, zeker als meisje. Dat patroon heeft zich doorgezet, ik werd daarom aardig en lief gevonden. In relaties zocht ik eigenlijk steeds naar iemand waar ik tegenop keek, die sterk en meer zelfverzekerd was dan ik. Iemand waar ik tegen aan kon leunen, mee kon liften. Maar in de loop der tijd ben ik me steeds kleiner gaan voelen. Door het schrijven werd ik me dat bewust en zo wil ik niet oud worden. Nu het met mijn gezondheid goed gaat en ik al veel langer leef dan gedacht, wil ik zelfstandig zijn, niet afhankelijk, en de dingen kunnen doen op mijn manier. Nu zorg ik voor mezelf, en ben ik bezig met de dingen te doen die ik belangrijk en fijn vind. Ik maak mijn eigen keuzes en weet bij wie ik terecht kan als ik het even niet meer weet. Ik woon weer thuis daar waar mijn kinderen zijn geboren en opgegroeid. In dit blog zal ik regelmatig wat schrijven ook o.a. hoe dat proces verder gaat. Ik ben nog niet uitgepraat/geschreven. Wellicht komt er nog een deel 2 van mijn levensboek.